DE CAKE WALK ‘LUNA’

VAN DE

FAMILIE KLINKHAMER

EEN ‘DORSMACHINE’ OP DE KERMIS?
Douwe Roelof Klinkhamer zag een dergelijke attractie wel zitten en ook hij mag tot één der eersten gerekend worden. Het idee voor deze Cake Walk ontstond heel spontaan. Klinkhamer woonde destijds in de Dorpsstraat te Kielwindeweer en exploiteerde samen met zijn vrouw een café. Daarnaast werkte Roelof als stoommachinist in het Drentse Veen. Ook zat hij vaak op de dorsmachine. De bewegingen van zo’n dorsmachine deden hem denken aan de bewegingen van een attractie die hij eens op de kermis had gezien en het idee kwam bij hem op om zo’n Cake Walk eens van dichtbij te gaan bekijken. Samen met een vriend, die timmerman was, besloot hij een bezoek te brengen aan een Duitse kermis. Daar werd geconcludeerd dat de bewegingen van de loopbruggen van een Cake Walk inderdaad sterk overeenkwamen met die van de dorsmachine. Net als Gerrit Wegkamp enige jaren eerder maakte ook zij de nodige aantekeningen en reisden terug naar Kielwindeweer. Achter het café in de Dorpsstraat bouwden zij daar aan de hand van de gemaakte tekeningen hun Cake Walk. De attractie had een lengte van zestien meter. Het front was vijf en een halve meter breed en de hoogte was zes en een halve of zeven en een halve meter. Later zou het front verbouwd worden en kreeg de attractie een rond in plaats van puntdak.

OP REIS
Vanaf 1910 ging de familie Klinkhamer met de Cake Walk op reis, in het begin hoofdzakelijk in het noorden van het land. Ondanks het feit dat de meeste exploitanten in het noorden per schip reisden koos Klinkhamer toch voor transport over de weg. Hiervoor maakte hij gebruik van een vrachtwagen met kettingaandrijving en stoom. Toen enige tijd later het reisgebied werd uitgebreid was het toch elke keer weer een hele expeditie om bijvoorbeeld van Kielwindeweer naar Noord Holland te reizen. Pas toen in de dertiger jaren de Afsluitdijk was geopend werd het reizen wat gemakkelijker. Voor Klinkhamer was die Afsluitdijk een hele uitkomst, want er werden inmiddels veel plaatsen in de omgeving van Hoorn bezocht.

Kermis Volendam in 1953. >

ORGELS
Er heeft vanaf het begin altijd een orgel bij de Cake Walk gestaan. In het begin was dat een mooie Wellershaus, maar deze is later, samen met enkele andere orgels, in een hooischuur verbrand. Ook heeft er nog een Gasparini bij de Cake Walk gestaan. Uiteindelijk kocht Klinkhamer een 68 toets Limonaire - orgel van Klaas van der Honing, die hem eerder bij zijn Zweefmolen had staan. Het orgel kwam waarschijnlijk in 1953 bij de Cake Walk. Er heeft overigens ooit nog een Wellershaus - orgel bij de Cake Walk gestaan. Dat was een klein cilinderorgeltje waar maar acht liedjes op zaten. Het publiek klaagde echter dat men steeds dezelfde deuntjes hoorde.

Het Gasparini - orgel bij de Cake Walk in 1952. ^

Het Limonaire - orgel afkomstig van Klaas van der Honing. >

OOK EEN KEER IN TILBURG
De Cake Walk reisde inmiddels onder de naam Klinkhamer - Meijer, want zoon Douwe Jr. had inmiddels het kermisbedrijf overgenomen. Het reisgebied van Klinkhamer lag hoofdzakelijk boven de grote rivieren. Een enkele keer zakte men af naar het zuiden. Zo werd onder andere de kermis te Putte aan de Belgische grens bezocht en eenmaal stond men zelfs op de Tilburgse kermis. Dat was in 1956 toen de Cake Walk een plaats kreeg op het Besterdplein.

DOUWE, MOEDERZIEL ALLEEN
Toen zij in de winter van 1989 - 1990 overleed, bleef Douwe Klinkhamer alleen achter in een leuk huisje in Hoogeveen. In een grote loods achter het huis stonden twee Mercedes vrachtwagens, een als orgelwagen en een als woonwagen. Verder nog een pakwagen en de bruggenwagen, kortom de inmiddels tachtigjarige nostalgische Cake Walk.
Na het overlijden van zijn moeder kon Douwe het niet meer opbrengen om alleen op reis te gaan. Het materieel kon hij wel aan, maar wie deed nu de verpachtingen en de administratie? De Cake Walk bleef in de loods te Hoogeveen en markmeesters die informeerden kregen nul op het rekest. Dat ondervond zelfs de marktmeester van Edam en Volendam, waar de Cake Walk achtenveertig jaar achtereen op de jaarlijkse kermis stond. Hij probeerde Douwe Klinkhamer nog over te halen, al was het alleen maar voor de kermis in Edam en Volendam. Maar Douwe bleef bij zijn standpunt. Zijn besluit stond vast, zijn terugkomst op de kermis zou afhangen van het treffen van een goede kermisvrouw, die min of meer de werkzaamheden van zijn moeder zou kunnen overnemen. Jammer genoeg staan de wagens echter nog steeds in de loods te Hoogeveen.

H. van Oers