|
L.S.
Op 13 maart begon ons grote avontuur, het vertrek naar Wenen.
De afgelopen 14 dagen werd in ons huisgezin nergens anders meer over gesproken als: ‘kunnen de wagens alle op het spoor, zijn ze niet te hoog, kunnen ze door alle tunnels?’ enz. enz. Alle wielen onder de wagens weg en eindelijk 13 maart ’s-avonds om 9 uur de eerste schok en daar vertrokken we dan op 8 treinwagons achter elkaar, een mooi gezicht was het wel. We zaten met elkaar in de woonwagen en omdat we dit nog niet eerder meegemaakt hadden, was alles even vreemd, vooral voor de kinderen. Maar och, kinderen van echte exploitanten zijn veel gewend en ze vonden het erg mooi ook.
Vóór het vertrek uit Deventer hadden we nog gebeld hoe of die reis zou verlopen en ze zeiden:’U blijft dinsdag in Venlo staan’, met het gevolg, dat we dachten, dan slaan we daar wel wat proviand in. Maar dat was niet zo, we gingen in één stuk door tot voorbij Keulen. Daar bleven we een uur en toen ging het de hele dag langs de Rijn, een prachtig uitzicht. En maar verder de hele nacht een gebons en gestoot, het was niet te doen, we sliepen de hele nacht niet. Eindelijk, woensdagmorgen 9 uur waren we in Passau, aan de Oostenrijkse grens en bleven er staan tot ’s-middags half drie. Gauw de stad in en inkopen gedaan. Want we hadden allen honger. Gekookt, gegeten en bons ging het weer verder de hele dag en nacht. ’s-Morgens donderdag 5 uur zagen we Wenen liggen tegen de bergen aan, een machtige stad en als een grote toren hoog boven alles uit het ‘Riezenrad’. Men komt dan wel even onder de indruk, zo hoog is het.
Na gegeten te hebben, naar de Prater en daar was alles al in volle glorie. De Benzinebanen en Autoscooters waren al geopend. De meeste interesse hadden we natuurlijk bij onze standplaats. Maar o wee. De beroemde bloeiende bomen, zoals ze over de hele wereld bezongen worden, stonden ook hier en moesten we helaas wegkappen. Alhoewel er nog genoeg staan, ook in bloei, een prachtig gezicht.
We konden onze standplaats nu innemen en zo begon de opbouw. Zeer veel belangstelling en we geloven wel dat de Calypso in de smaak van het Weense publiek zal vallen. We draaiden op vrijdag 24 maart.
De indruk die wij van de Prater hebben is zo, dat ze allen goed verdienen, maar om wat hun zaken te moderniseren is er niet bij, want het loopt toch goed. Alleen de Emotiebanen hier zijn erg mooi, er staan er 7 stuks.
Wat de zaak betreft, is de exploitatie veel gemakkelijker. Als de boel eenmaal staat, ben je van alles af.
Maar het persoonlijke! Je mist de sfeer van onze kermissen, de gezellige babbeltjes en altijd weer het verwachtingsvolle bij aankomst van weer een nieuwe kermis, je kermissen en b.v. het gemopper en zoveel dingen. En dan de taal, het vermoeiende spreken, de hele dag, niets wordt er bezorgd, alles moet je aanslepen en dan de winkels! Vooral in de straat waar wij staan. Als je zo ‘s-winters thuis zit dan realiseert men zich niet voldoende wat er allemaal komt kijken, waar je helemaal niet op rekent.
In de binnenstad zijn grote mooie zaken maar de omgeving waar wij ons bevinden is verschrikkelijk, zo armzalig. De kruidenier b.v. verkoopt ook melk, aardappelen (geen Friese klei), groente, brood, petroleum enz, enz. Alles ligt broederlijk naast elkaar.
De winkels zijn hier geopend van half 7 tot twaalf uur en sluiten tot 4 uur, dan weer open tot half 7, dus hier zijn andere speruren .
Daar moesten we ook zo aan wennen.
Want is ons land in dit opzicht dan toch schoon en net. Wat waardeert men zijn land als je in den vreemde zit. De omgeving is hier prachtig. We waren op een avond boven op de Kahlenberg en dan kun je de hele verlichte stad zien. Als een sprookje uit Duizend en één Nacht. Het weer is hier veel mooier, het is hier zomer. Maar toch, geef ons Holland maar met al zijn nadelen van verpachtingen en concurrentiestrijd. Want het is alles waard als men zich thuis voelt. En dat doen we hier nog lang niet!!!
‘CALYPSO’ 1961, H.Speelman, Wien, Oostenrijk.
|
