kwam in 1921 gereed. Diverse onderdelen, zoals het orgel, kralendoeken en paarden werden door Ellinga overgenomen van R. Meijer uit Bellingwolde, die wegens zijn hoge leeftijd met reizen was gestopt. Ellinga deed ook al het schilderwerk zelf. In de beginperiode werd de ’Draaimolen’ nog voortbewogen door een paard en bestond de verlichting uit gas- of petroleumlampen. Al vrij snel werd er echter gemoderniseerd en kreeg de molen een elektromotor en elektrische verlichting. Regelmatig werd de ‘Draaimolen’ in de avonduren omgebouwd tot Zweefmolen, zodat ook de oudere kermisvierders aan hun trekken kwamen.

Ellinga verkocht in 1938 de ‘Draaimolen’ aan H. de Boer en ook deze nieuwe eigenaar wist de molen, net als Ellinga in een goede conditie te houden. Opvallend was wel dat de Boer op een gegeven moment een sirene aanbracht, die hij liet loeien als de rit was afgelopen, of een nieuwe rit begon. Het aanbrengen van deze sirene, in plaats van een traditionele bel, was geen goede keuze. Veel kleine kinderen zaten met waterlanders in de ‘Draaimolen’ en waren vaak blij als zij de molen konden verlaten. Ondanks de sirene werd de molen van Hendrik de Boer toch een begrip op de grote en kleine kermissen in de provincie Groningen. Hendrik de Boer was getrouwd met Hinderkien Meijer, maar verloor zijn vrouw reeds in 1955. Hendrik overleed op 19 januari 1964. Hij was al enige tijd ziek en had al geprobeerd zijn molen te verkopen.

De kinderen gingen niet verder in het kermisbedrijf en na enige tijd opgeslagen te hebben gelegen werd de ‘Draaimolen’, inclusief Wellershaus orgel, in 1964 door de erfgenamen van
H. de Boer verkocht aan H. de Beer uit Winschoten. De Beer heeft nog vijf jaar met deze ‘Draaimolen’ gereisd tot dat een molenbouwer uit Zuidlaren de zaak aankocht voor een pretpark in Amerika. In 1971 werd de molen, kompleet met pakwagens ingescheept en zo verdween er een prachtige historische attractie uit Nederland voor de prijs van 4700 dollar. De molen kreeg een plaatsje in het pretpark Windmill Island, vlakbij Holland Mitchigan.

H. van Oers