DE FAMILIE VAN NIEFF
Harmannus Johannes van Nieff trouwde op 6 juni 1897 te Groningen met Johanna Reints. Na hun trouwen begonnen zij met een kleine schiettent die vervoerd werd op een ‘beugelkar’ getrokken door twee honden en dan zelf te voet. Na de schiettent volgde een ijskar, een draaimolen, waar een paard in liep. Later kwam er een zweefcarrousel, een ponybaan, een oliebollenkraam en als laatste reisden zij met een cakewalk. In de loop der jaren kregen zij 8 kinderen waaronder dochter Elizabet.

ZELSTANDIG OP REIS
Na de oorlog kwam hij in Groningen terug uit een Duits kamp.
Er moest brood op de plank komen. Hij bouwde een klein draaimolentje uit allerhande sloopmateriaal van een in de oorlog verwoestte suikerfabriek. In 1946 ging hij voor het eerst met dit molentje zelfstandig op pad. Hij stond toen op de Ossenmarkt in Groningen. Maar door toeval zag hij bij een oliebollenbakker iets staan dat op een draaimolen leek. Zwaar verwaarloost ondergebracht in een oude kapotte pakwagen. Maar hij zag er wel iets in en begon de molen op te knappen tot baby - jeepcarrousel. Later verkocht hij deze molentjes aan zijn collega’s Arjaans uit Joure en aan Buwalda uit Leeuwarden.

Ondertussen had hij zelf alweer een eenvoudige bootjesmolen gebouwd, met daarin zeilbootjes. In het voorjaar, als er nog geen kermis was, fungeerde hij een paar jaar achtereen als Prins Carnaval. Niet helemaal tevreden met het reizende leven dreef Nico met zijn vrouw een korte periode een horeca gelegenheid in Sneek en wel het kippenrestaurant ‘De Kriel’.

Bootjesmolen met zeilbootjes.

DE SPEEDWAY BOOTJES CARROUSEL
De molen met de zeilbootjes vernieuwde hij en presenteerde in 1961 de Speedway bootjes carrousel, zoals deze er nu nog uit ziet. De ombouw had hij zelf uitgevoerd, de houten bootjes, de vuurtoren in het midden, eigenlijk alles. Thuis had hij een grote werkplaats waar hij, vooral in de wintermaanden, op zijn gemak kon werken aan de bouw van nieuwe bootjes en voerde hij reparaties uit. Het schilderwerk aan de molen voerde hij zelf uit, als hobby schilderde hij thuis ook prachtige landschappen.

Wat de molen zo bijzonder maakte was de manier waarop de kindervriend ‘Ome Nico’ de zaak zelf exploiteerde. Het plezier straalde altijd van zijn gezicht af als hij de scheepsbel luidde voor de volgende rit. Met een draai aan een echt groot stuurwiel zette hij de bootjes in beweging. De pluim heeft hij altijd in ere gehouden, want wie de pluim grijpt, mag gratis nog een ritje maken. Geheel in stijl en gekleed in een uniform van zee - kapitein exploiteerde hij zijn molen. Dat uniform had hij overgehouden na de viering van het 700 jarig bestaansfeest van Amersfoort. Zijn ringbaard heeft hij toen gelijk maar uit laten groeien tot een echte baard.